Wat een foto over zichzelf weet.
Elk fotobestand draagt naast de afbeelding een tweede document. Dit staat erin en dit zette het erin.
De camera schrijft eerst
Op het moment van de opname legt een camera vast welke instellingen ze gebruikte en welke omstandigheden ze zag: model en objectief, sluitertijd, diafragma, ISO, brandpuntsafstand, witbalans, oriëntatie en de tijd. Staat locatie aan, dan gaan ook de coördinaten erin, vaak met een hoogte. Telefoons voegen een eigen blok van de maker toe — ongedocumenteerd, met dingen als een reeks-identificatie of aanwijzingen voor scèneherkenning. Niets daarvan is optioneel of zichtbaar terwijl je fotografeert; het wordt geschreven omdat het formaat er velden voor heeft.
En daarna voegt alles wat het bestand aanraakt het zijne toe
Een bewerker stempelt zijn naam en versie. Een publicatieprogramma schrijft een bijschrift, een credit en gebruiksvoorwaarden. Een exportstap schrijft soms een kleurprofiel zodat het bestand overal gelijk oogt. Elk gebruikt de standaard die het prettig vindt, en ze stemmen niet af — zo komt het dat een foto op de ene plek de ene omschrijving beweert en elders een andere.
Drie standaarden, één afbeelding
EXIF kwam van de cameramakers en beschrijft de opname. IPTC kwam van de persbureaus en beschrijft de opdracht: bijschrift, naam, credit. XMP is de container van Adobe en beschrijft de bewerking, vaak met stukken van de andere twee weerspiegeld. Een ICC-profiel is helemaal geen beschrijving — het vertelt programma's hoe de getallen van het bestand kleur worden. Een foto die door een redactie ging draagt ze gewoonlijk alle vier.
Of het overleeft hangt af van de route
Grote sociale platformen hercoderen een upload meestal, en daarbij vallen metadata vaak weg. Chatprogramma's, e-mailbijlagen en cloudmappen laten het bestand doorgaans ongewijzigd door, wat betekent dat het bestand dat je vriend krijgt byte voor byte hetzelfde is als wat je camera schreef. Ga van geen van beide uit: de enige betrouwbare controle is het bestand openen dat je werkelijk verstuurde en kijken.
Bekijk het bij een eigen bestand
Lezen is de hele eerste stap. Open een foto en je krijgt elke groep die een parser herkent, met de tags erbij — en het bestand wordt op de pagina gelezen, dus het verlaat je machine nooit.